Yas tutmak, hemen hemen bütün ırklarda çok eskiden beri yaşanan bir örftür, adettir. Olayı dinsel, toplumsal, ahlaki ve vicdani açılardan inceleyen pek çok çalışma, kitap ve yayın bulunmaktadır. Bu yazıtlardan örnekler vererek bildiğiniz hususları yinelemek istemiyorum.

Yas, (Şığo) Çerkeslerin çok önem verdikleri adetlerindendir. Çünkü onların toplum hayatı çok elim olayların yaşandığı bir tarihtir. Toplum hayatındaki üzücü olaylar için olduğu gibi köysel veya ailesel olaylar için de yas tutulurdu. Toplumsal yas tutma genellikle kısa süreli bir veya birkaç gün sürer buna da “ Şiğo Mafe “ denir ve her yıl tekrarlanırdı. Diğerleri ise uzun süreli olup, aile fertleri ve yakın akrabalar uzunca bir süre , eğlencelere, düğünlere katılmaz ve evlenmezlerdi.

Bir ata sözümüz  var:  “ Zım yigukaw, zım yiguşöağ  / Birisinin  üzüntüsü, birisinin sevincidir.” Biz bu atasözünü artık unutalım. Birimizin üzüntüsü hepimizin üzüntüsü olsun.

Bu kısa hatırlatma yazısını şunun için yazıyorum. Tanıyalım veya tanımayalım bir hemşerimizin yaşadığı ve herkesin haberdar olduğu üzüntülü günlerde, Facebook’ta ve görsel yayınlarda eğlenceye, kendi sevincine, yeme-içmeye yönelik görsellerin yayınlanması bizim topluma yakışmadığı gibi üzüntümüzü artırıyor.

“Şığo Mafe”lerimizin olmaması dileği ile.