• https://www.facebook.com/%C3%87erkes-Haklari-Inisiyatifi-1720870914808523/
  • https://twitter.com/CerkesHaklari
Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam49
Toplam Ziyaret628157
Döviz Bilgileri
AlışSatış
Dolar5.76855.7917
Euro6.44586.4716
Semerkew
Erol Kılıç Kutelia
erolkutalia@hotmail.com
Kafkasya’dan Sürgün Edilen Çerkesler, Günümüz Türkiye'sine Gelir miydi?
18/06/2016

Birileri bilinçli olarak, birileri de bilinçsiz olarak “Çerkesler Türkiye'ye geldi” diyor.

Çerkesler Türkiye'ye gelmedi. Çerkesler çok dilli, çok kültürlü, çok inançlı Osmanlı İmparatorluğuna geldi.

Aynı Osmanlı Çerkes halkının sürgün yılı olan 1864'ten 300 sene önce Kafkas coğrafyasına geldi ve 300 sene bu coğrafyada kaldı.

Çerkes halkı da 152 yıldan beri Anadolu topraklarında diasporik yaşamlarına devam ediyor.

Osmanlı’nın Kafkasya'ya gelişi bir turistik seyahat olmadığı gibi masum bir yönü de yoktu.

Çerkeslerin Anadolu topraklarına gelişi de bir turistik seyahat değildi ama masumiyet yönü vardı.

Onlar yüz yıldan fazla vatanlarını, kimliklerini, özgürlüklükleri korumak için, kendilerinden her yönü ile kat ve kat fazla olan Rus Çarlığına karşı savaştı.

Osmanlı’nın, Fransa’nın, İngiltere’nin sözlerine kandılar; vaat edilen yardım ve destekler gelmeyince de yenildi ve ülkelerinden sürgün edildiler.

Arşivler açılınca gördük ki Rus Çarı ile Osmanlı Sultanı anlaşmış, topraklar ve sıcak denizler Çar'a bırakılmış; savaşacak askerler, imparatorluğun ekilip biçilmeyen geniş topraklarını ekip biçecek, demografik ayak oyunları için Rum, Ermeni, Kürt halkına karşı tampon bölge oluşturacak Çerkes halkı da Osmanlıya, Osmanlının insafına bırakılmış.

300 sene Kafkasyada kalan Osmanlı ile akrabalık bağları da oluşmuştu. Osmanlı sultanın anneleri, eşleri de Çerkes’ti. Kendisini korumak için yakın akrabalarını İstanbul'a, uzak akrabalarının bir kısmını da İstanbul'a yakın Kocaeli, Sakarya, Düzce, Bursa gibi vilayetlerin köylerine yerleştirmişti.

İstabul'un her iki yakasında yerleştirilen eğitimli, kültürlü Çerkes ve Abhazlar kendi sivil toplum kuruluşları ile kendi çocuklarının eğitim göreceği okulu da kurmuşlardı. Ancak hemen mahalle baskısı başladı, okulda Arap grafikası ile oluşan alfabe değil Latin grafikası ile oluşmuş alfabe kullanılıyordu.

Kız ve erkek çocuklar aynı sınıfı paylaşıyorlardı. Okulda, müzik, resim, spor dersleri, Fransızça ve Çerkesçe dersleri veriliyordu. Bu nasıl bir işti, bunlar nasıl Müslüman oluyorlardı?

Kadınların ayrı, erkeklerin ayrı tramvaylara bindiği bu dönemlerde Beşiktaş, Arnavutköy, Emirgan gibi Boğaziçi’ne yerleştirilen Çerkes halkının kızları baş örtü takmadıkları için eleştirilmekteydi. Eğitimsiz, kültürsüz kesimin bakışlarından, davranışlarından rahatsızlık duyuluyordu.

1923 yılına gelinince İttihatçılar, Osmanlı İmparatorluğu’nun borçlarını kabul edip, Osmanlı İmparatorluğu’na son verip Türkiye Cumhuriyeti’ni kurdular. Bir başka deyişle Osmanlı İmparatorluğu İttihatçı Türkler veya Türkümsü İttihatçı kişilerin eliyle tarihin derinliklerine gömüldü.

İttihatçı zihniyet 1924 yılında unvan değiştirmiş, Ulusalcı/Kemalist  adını almıştı. Bu yeni ünvanla önce Osmanlı Hanedanı’n mal varlıklarına el koydular, sonra da sıra İstanbul’a yerleştirilen saraya yakın Çerkeslere geldi… Bunlar da nasiplerini aldılar ve onların da mal varlıklarına el konuldu.

El konulan mallar Ulusalcı/Kemalistler’in yakınlarına peşkeş çekildi ve yeni bir burjuvazi sınıf yaratıldı.

Çerkeslerin köşk ve konakları, evleri, arazileri elden çıktığı gibi, derneklerin malları da okulları da artık ulusalcıların olmuştu.

Osmanlı Sultanı’na yakınlar diye İstanbul’a yerleştirilen Çerkes ve Abhazlar da fakirleştirilmişti.

Devlet eliyle yoksullaştırılan Çerkes ve Abhazlar İstanbul’u terk edip akrabalarının olduğu Kocaeli, Sakarya, Bursa, Düzce gibi vilayetlerdeki Çerkes köylerine gitmek zorunda bırakıldılar.

Bu insanların çocuklarını ve torunlarını bu köylerde görmek halen mümkün.

Bazıları da ülkeyi terk edip Avrupa, Amerika ve Kanada'ya gidip hayata sıfırdan değil, eksiden başlamak zorunda kaldılar.

Devlet eliyle fakirleştirilen insanlardan biri de Kanada'ya kadar gitmek zorunda kalan merhum tahmada büyük Kafkas yurtseveri Abhaz asıllı Murat Yağan'dı.

Devlet eliyle Osmanlı Sarayı’na yakın kişiler diye fakirleştirilen sadece İstanbul’daki Çerkesler değildi. Gönen-Manyas Çerkesleri de bir bahane ile topraklarından sürgün edilerek fakirleştirildi.

Bu Ulusalcı/Kemalist akım, Rum, Ermeni ve Yahudiler’in mal varlıklarını da, varlık vergisi ile küçültmeye, kendilerine yakınlara aktarmaya özen gösterdi.

Mübadelede Anadolu topraklarından milyonlarca Rum ve Ermeni insan gitti. Bunlar Anadolu topraklarının sanatkar, zanaatkar ve ticareti bilen insanlarıydı. Sermaye birikimleri vardı ama bunların mal varlıklarının büyük bir kısmı da Ulusalcı/Kemalistlere gitti.

Mübadelede Yunanistan ve adalardan gelen Türk veya müslüman kesim  sayı olarak Anadolu topraklarından gidenlerden çok çok azdı. Mübadele ile gelenlere mübadele ile gidenlerin malları verilmiş olsaydı mubadil muhacırlar bu topraklarda sefalet çekmez, bohem bir yaşamları olurdu.

Mübadele işini sevk ve idare eden Ulusalcı/Kemalist zihniyet bu işlemlerden de yeterinden fazla nemalandı.

Gayri müslimler 6-7 Eylül olayları ile ve 1964 yılı uygulamaları ile iyice fakirleştirildi.

Osmanlının borçlarına gelelim, yani şu meşhur Düyun-u umumi’ye...

Osmanlı İmparatorluğu ilk defa Kırım Savaşı’ndan sonra batıdan borç almıştı, aynı batı Osmanlıyı Kırım Savaşı’na da itmişti.

Türkiye Cumhuriyeti kurulurken İttihatçılar öncelikle Osmanlı İmparatorluğu’nun borçlarını kabul etmişti. Batılı ülkeler de alacaklarını garanti altına alınca hemen yeni devleti tanımıştı.

İmparatorluğun borçları, İmparatatorluk toprakları üzerinde kurulan Suriye-Lübnan, Ürdün, Irak, Bulgaristan, Arnavutluk, Yemen,Suudi Arabistan, Yunanistan, Yogoslavya gibi ülkelerle paylaşıldı. Türkiye Cumhuriyeti’nce ödenecek yaklaşık 85 milyon borç kaldı. Osmanlı hanedanın el konulan mal varlıkları ile değil 85 milyon, 585 milyon borç ödenirdi ama el konulan mal varlıkları Ulusalcı/Kemalistler kendi adamlarına pas ettiği için Düyun-u Umumiye’nin son taksidi ancak 1954 yılında ödenebildi.

Türkiye’de bazı bölgelerde yıllarca kadastro uygulaması yapılmadı, çünkü gitmek zorunda bırakılanlar geriye dönüp hak talep ederler diye koruldu.

Ermenilerin, Rumların, Musevilerin, Bulgarların, Gürcülerin, Suryanilerin Keldanilerin bırakın mal varlıklarına, bunların kurduğu vakıfların mal varlıklarına da el konuldu.

53 yıldan beri devam eden Avrupa Birliği hayali ile ve onun yüzü suyu hürmetine göstermelik birkaç mal 66 yıl sonra ilgili vakıflara iade edildi.

Gayri müslim halkın kurduğu vakıfların mal varlıklarının büyük çoğunluğu halen Ulusalcı/Kemalistlerin kontrolü altında.

Kuzey Kafkas halkları, Rus Çarlığı ile Osmanlı Sultanı’nın ikili anlaşması ile topraklarından sürgün edilerek çok dilli, çok kültürlü, çok inançlı Osmanlı İmparatorluğuna geldiler. Onlar için mühim olan kimlikleri, özgürlükleri ve yazılı olmayan ama yaptırım gücü çok fazla olan ''Habze'' denilen toplumsal kurallarıydı.

Peki Çerkesler, Abhazlar ve tüm Kuzey Kafkas halkı  bugünkü Türkiye Cumhuriyetine gelirler miydi?

 

Türkiye Cumhuriyetinin izlediği sosyal, kültürel, asimilasyon politikaları, çifte standartlar, anti-demokratik uygulamalar ile rant ekonomisi politikalarını göz önüne alırsak bence Türkiye’ye hiç ama hiç gelmezlerdi.

Sözlerimi de, yazımı da Abhazlar’ın şu atasözü ile bitirmek istiyorum.

''GÖZÜN BİRİ AĞLARKEN, DİĞERİ GÜLEMEZ''



2138 kez okundu. Yazarlar

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın

Yazarın diğer yazıları

ÇERKESLERİN ÜRDÜN TOPLANTISI GERİLİM YARATTI, TANSİYON YÜKSELTTİ - 14/11/2019
Bu toplantı bir daha gösterdi ki Kafkas Dernekleri Konfederasyonu’nun kurulma zamanı gelmiş, geçmektedir.
TAKRİR-İ SÜKÛN KANUNU VE KEMALİSTLER - 19/09/2019
Anadolu topraklarında yaşayan anadilleri, kültürleri, halk bilimlerini (folklör), inançları kimlikleri yıllarca insan haklarına aykırı baştan sona anti-demokratik olan bu Takrir-i Sükûn kanunu ile susturdular.
ASİMİLASYONCU POLİTİKALAR İFLAS EDERKEN - 09/08/2019
Her dönemde, her devirde, her askeri ve sivil darbe sonunda ATATÜRK ticareti yapan Kemalistler, asimilasyon metodlarınız artık iflas etti.
YİNE AYHABI, TAHMADA VE ABIRG ÜZERİNE - 13/07/2019
Bilindiği gibi, ayhabı, tahmada ve abırg sıfatlarının bizim toplumsal yaşantımızda çok önemli bir yeri var. Bu sosyal ünvanları taşıyan kişileri seçerken çok dikkatli ve titiz olmalıyız.
KUZEY KAFKASYA'DA VE DİASPORA'DA “AYHABI”, “TAHMADA”, “ABIRG” SOSYAL STATÜLERİ - 02/07/2019
Ayhabı, tahmada, abıg sadece kendileri için karar alan kişiler değil, tüm toplum için karar veren saygın kişilerdir. Aldıkları tüm kararlar bağlayıcı olup, sosyal yaşantımızda uzun yıllar büyük iz bırakır.
ASİMİLASYON İNSANLIK SUÇU İSE İŞTE SUÇLAR, İŞTE SUÇLULAR! - 20/05/2019
Siz bu toprakların hep iyi gün dostu oldunuz. Biz Çerkesler ve diğer kardeş halklar ise bu toprakların hep kara gün dostuyduk ve hep öyle kalmaya devam edeceğiz.
Türkiye'de Siyaset Yapmak… - 17/04/2019
Üretmeden tüketmek nasıl uzun ömürlü olamıyorsa, iktidar koltuğunda oturup halkın iradesine dikkat etmeyen iktidarlar da uzun ömürlü olamazlar.
Yıstanbulako ve Şiş Naniy - 06/02/2019
Yerel seçimlerde devletin tüm imkanlarını çar çur ederek kullanan siyasi parti adaylarını değil, Türkiye Cumhuriyeti devletini ve halklarını seven ve dikkate alan İstanbul Bağımsız Büyükşehir Belediye Başkanı adayı Doğan Duman'a destek verelim.
Kuzey Kafkas Halkları Türkiye Diasporasının 2018 Bilançosunun Dip Notları - 01/01/2019
Asimilasyon insanlık suçu ise bütün Kemalistler suçludur. Tanrı 2019 yılında kültürleri, anadilleri Kemalistlerin şerrinden korusun.
 Devamı
ÇOĞULCU TV
adigebze I-II
Nükte!


ANDIMIZ

Andımız, Danıştay 8. Daire'nin kararıyla okullara tekrar dönüyormuş. 
Küçücük çocuklara sabah içtiması yapıp and okutmak zaten başlıbaşına bir sorun da; ırkçı bir içeriğin tüm topluma dayatılması daha büyük bir sorun. 
İlla okunacaksa Çerkeslerin gerçekliğine uyan format şudur: 

Çerkesim, doğruyum, çalışkanım,

İlkem: küçüklerimi korumak, büyüklerimi saymak, yurdumu, yurttaşlarımı özümden çok sevmektir.

Ülküm: yükselmek, ileri gitmektir.

Yücelttiğim tüm değerler adına,

Halkımın ve insanlığın hayrına bir yolda yürüyeceğime ant içerim.

Varlığım adalet ve özgürlük mücadelesine armağan olsun.

Ne mutlu bu yolda gidenlere!

Site İçi Arama

 

Google Site

 

Üyelik Girişi